Wie van de drie?

Er kwam een telefoontje van één van de afdelingen. “Kan je komen, Dorien?”

In de gemeenschappelijke ruimte zaten drie mannen. Ze hadden een probleem.

Kees zei: “Ik ben de incarnatie van Jezus.” Waarop Anton hem onderbrak: “Nee, ík ben de incarnatie van Jezus. Jan schreeuwde ertussendoor: “Dat zeggen zij nu wel, maar ík ben de echte incarnatie van Jezus! Dominee, u praat elke dag met Jezus. Vertel hen dat ik de échte ben!”

Het eerste waaraan ik dacht, was het spelprogramma ‘Wie van de drie?’ [Ik moest lachen. Wil de echte Jezus nu opstaan, haha! Echt iets voor Pasen (-;], maar dat sprak ik natuurlijk niet uit.

Al zoekende kwamen we tot een gesprek. We spraken over de verhalen die Jezus had verteld en de gebeurtenissen die opgeschreven stonden.

Jan vond het verhaal van Zacheus erg mooi. Hoe Jezus bij Zacheus ging eten en hoe ze samen in gesprek gingen. Jezus nam alle tijd, terwijl de bobo’s uit de stad toekeken. “Lekker púh,” zei Jan.

Kees hield van het verhaal van de Barmhartige Samaritaan, omdat hij zó graag mensen wil helpen.

Anton noemde de ontmoeting met de Samaritaanse vrouw bij de put. Zij kon vol enthousiasme vertellen wat zij had meegemaakt; aan al die mensen die haar niet wilden kennen, maar nu wel luisterden.

Alle drie hadden de mannen een verhaal dat ze zó graag zelf hadden willen meemaken, dat het - in hun beleving - echt was gebeurd en zij de incarnatie van Jezus waren..

Het verhaal dat ik naar voren bracht, was de ontmoeting van Thomas met Jezus, vlak na zijn opstanding. Thomas wilde Jezus’ wonden zien en voelen, om zeker te weten dat Hij het wel echt was die zijn vrienden hadden gezien. Jezus toonde hem zijn handen, voeten en zij.

Jezus wordt herkend aan zijn wonden. Daar zit iets ongekend troostvols in. Want het onderstreept dat Pasen onze werkelijkheid, onze levensgeschiedenis met al zijn pijnlijke kanten niet overschreeuwt, of aan de kant schuift.

Dat de butsen en deuken niet worden gewist, maar zullen worden verzacht en genezen en op de toekomst worden gericht.

Wat mij hierin fascineert, is dat we de gewonde Jezus mogen verkondigen, die alle facetten van het leven kent. De vreugde, de pijn, het verdriet en het lijden dat het leven in zich heeft, dat we daar doorheen mogen ontdekken en op weg mogen gaan. Ons mogen blijven verwonderen over wat de gewonde Jezus ons wil leren. Met Kees, Jan en Anton en wie zich wil aansluiten.

Justitiepredikant Dorien