‘Soms hoef je alleen maar te luisteren’

Hij sprak mij na de kerkdienst en vroeg om een gesprek. Een paar dagen later zaten wij samen aan de koffie. Peter oogde vriendelijk en sprak rustig. Toen ik hem vroeg hoe het met hem ging, vertelde hij dat hij gelukkig was. Op mijn vraag hoe hij in deze omstandigheden zo gelukkig kon zijn, begon Peter te vertellen.

Hij had vanwege zijn ‘honger’ naar drugs geld nodig gehad en wist wel hoe hij daaraan kon komen. Zoals wel vaker regelde hij dat op ‘zijn manier’. Deze keer werd hij betrapt en bleek er nog het een en ander open te staan met als gevolg een paar weken zitten.

Hij kwam dubbel te zitten met een ex-verslaafde die de Bijbel las en daarover met hem sprak. Daarnaast sprak zijn celmaat hem ook aan op de negatieve gevolgen van het drugsgebruik. Na een paar dagen mocht deze celmaat naar buiten, maar vroeg nog of Peter het goed vond om samen te bidden. Dat vond hij best en zo gebeurde het. ‘Dat gebed heeft mij zó diep geraakt’, vertelde Peter mij. ‘Ik werd zo rustig en voelde Gods liefde weer in mij’. Ik vroeg hem waar hij dan precies aan terugdacht, omdat hij sprak over ‘weer in mij’. ‘Dat was de tijd toen ik als jongen van een jaar of 14 in de kerk zat en elke dag de Heere nodig had. Die rust die ik toen had, heb ik nu weer terug en die wil ik nooit meer kwijt. En weet je wat zo bijzonder is’, vervolgde hij zijn blijde boodschap; ‘de honger naar drugs ben ik sinds dat gebed kwijt. Sterker nog, nu spreek ik anderen aan op de negatieve gevolgen van het drugsgebruik. Ik wil mijn leven in dankbaarheid aan God geven en anderen helpen, zoals ik zelf ook door anderen ben geholpen.’

Daar zat ik dan, te luisteren naar dit bijzondere getuigenis.

Peter sloot af met een vraag: ‘Dominee, wat moet ik doen om dat werk van u ook te kunnen gaan doen?’

Justitiepredikant Evert-Jan